۲- استفاده از الگو نیز روی انگیزش آموزندگان اثرات مهمی دارد . الگو ها اطلاعات مشاهده ای را برای آموزندگان فراهم میکنند ، تا آن ها این اطلاعات را برای ارزیابی خودکار آمدی خویش به کار گیرند ، و در آن ها این انگیزش را ایجاد میکند تا خودشان انجام کار امتحان کند . وجود چند الگو تواند روی انگیزش آموزندگان تاثیر بگذارد، برای برخی از آموزندگان به نمایش درآوردن رفتارهایی که برای مقابله با سختی ها به کار میروند مفید است .
۳- تعامل آموزشیاران _ آموزندگان اثرات مهمی روی انگیزش دارند یک عملکرد مهم آموزشیاران ، دادن انواع مختلف بازخورد است . تعاملات آموزشیار– آموزنده معمولاً شامل تحسین و انتقاد هستند. تحسین ، نوعی تقویت کننده مثبت است هر چند تحسن معمولاً انگیزش را تسهیل میکند. انتقاد ملایم میتواند ایجاد انگیزش کند ، ولی در صورتی که انتقاد شدید باشد اثر آن کم می شود . دادن کمک ناخواسته راه دیگر تعامل آموزشیار با آموزنده است . کمک میتواند مشکلات را برطرف کند و آموزندگان را از پیشرفت خویش مطلع سازد، امری که انگیزش را افزایش میدهد.
اخیراًً پیشنهاد های فراوانی برای ایجاد کلاس های ساختار گرا ارائه شده است، ده اصل کلی وجود داردکه عبارتند از ایجاد اراده و اختیار ، تشویق تعامل ، تسهیل همکاری ، استفاده از تکالیف اصیل ، به راه انداختن مباحثات مستمر ، دادن تمرین ، استفاده از ابزار ها ، خلق اشیاء و مصنوعات ، فراهم کردن داربست و ایجاد فرهنگ احترام به دیگران ، که به تسهیل شناخت و انگیزش آموزندگان کمک میکنند. اثرات خانواده ، فرهنگ و اجتماع نقش مهمی در رشد ، پیشرفت و انگیزش آموزندگان دارد و نتیجه عمل و خود کارآمدی آنهارا تحت تاثیر قرار میدهد.
باور:
واژه بیلیف[۳] در فارسی به باور، عقیده، ایمان و اعتقاد ترجمه شده است(آریان پور، ۱۳۸۵). این واژه از اصطلاحات مربوط به حوزه روانشناسی اجتماعی است که مباحث مربوط به پدیده روانی اعتقاد را از این حیث که دارای رفتارسازی اجتماعی است مطالعه میکند.
در یک تعریف ساده و رسا، «باورها یا عقیدهها، اندیشههایی هستند که فرد به درستی و حقانیت آن ها اعتقاد دارد.»( پارسا،۱۳۸۳). کرچ و کرچفلید باور را چنین تعریف کردهاند: «باور، سازمانی باثبات از ادراک و شناختی نسبی درباره جنبه خاصی از دنیای یک فرد است.» برای مثال، اعتقاد به بابانوئل که مفاهیم گوناگون به آمیختهای همچون: جنبه جسمانی، لباس و نوع پوشش، جنبه کارکردی آن را دربر میگیرد. در مفهوم وسیعتر، باورها دربرگیرنده شناخت یا دانستهها، عقاید یا آیین است.»(دادگران،۱۳۷۱).
یک باور همواره درباره وضع اموری است. یک حالت ذهنی به دلیل همین ویژگی «درباره چیزی بودن» است که حالت التفاتی یا به تعبیر ساده تر، معنا دار می شود. همان گونه که معنای یک جمله به وسیله گزاره ای تامین میگردد که آن را بیان میکند، معنای حالت ذهنی نیز، همانند باور به وسیله وضع امور یا گزاره ای تامین می شود که می بایست به خاطر آن صادق باشد. با توجه به همین ویژگی التفاتی است که باورها بازنما بوده و همچون نقشه هایی عمل میکنند که ما از روی آن ها جهان را جهت یابی میکنیم(فعالی، ۱۳۷۹).
البته باید توجه داشت که انسان حالات ذهنی و روانی غیرباوری هم دارد و تمام حالات روانی و ذهنی او از سنخ باور نیستند. ما امیال، آمال، ترس و دیگر حالات گزاره ای نیز داریم. تمام این حالات به این اعتبار که نوعی نقشه از قسمتی از جهان در اختیار ما میگذارند بازنما هستند. ولی این مستلزم آن نیست که همه حالات روانی و ذهنی ما از سنخ باور و یا حتی به صورت گزاره ای باشد.
هرگاه قضیهای بر انسان عرضه شود، انسان در برابر یکی از این سه حالت قرار میگیرد: پذیرش[۴]، وازنش [۵]و تعلیق[۶]. اگر ذهن مفاد قضیهای را پذیرفت و بدان اقرار نمود، در این صورت صاحب باور شده است. در مقابل، وازنش آن است که انسان فحوای قضیهای را نپذیرد. حالتی که ذهن، مضمون قضیهای را نه بپذیرد و نه نپذیرد به آن تعلیق گفته می شود. پس باور حالتی ذهنی و پذیرشی درونی است که نسبت به مفاد و محتوای قضیه رخ میدهد(همان).
منابع باورها:
منابع شناختی و عاطفی و بینشی شکلگیری باورها چیست؟ برخی از روانشناسان اجتماعی به این نتیجه رسیدهاند که باورها از تجربه شخصی، اطلاعات حاصل از دیگران و استنتاج شکل میگیرند. حتی ممکن است باورها محصول همزمان این سه منبع باشند(حمزه، ۱۳۸۹).
تاریخچه آموزش بهداشت و تغذیه در ایران:
درتاریخ ایران ،زمینههای آموزش بهداشت رادرقالب اندرزهای بهداشتی مشاهده میکنیم که درمواردی ازسوی گروههای مختلفی اعم از ادیبان، فلاسفه، دانشمندان،متفکران، شاعران ویا حتی افرادمعمولی ارائه گردیده است. آموزش تغذیه از رایج ترین صور آموزش بهداشت در متون ادب فارسی است. از جمله قدیمی ترین این مطالب ،اندرزهای منسوب به ابن سینا میباشد که سالها بعد آن رابه نظم درآوردند.
تا نیک گرسنه نشوی سخت بپرهیز ازخوردن هرطعمه و نوشیدن هرچیز
با اینکه آموزش بهداشت همواره یکی از فعالیت های اساسی نیروی انسانی شاغل در خدمات بهداشتی ودرمانی بوده اما به عنوان یک رشته علمی ودرچارچوب یک حرفه خاص، درحدود ۸۰ سال پیش آغاز فعالیت کردهاست. در حقیقت فعالیت های منظم مبتنی برطرح ریزی قبلی در آموزش بهداشت درسطح بینالمللی ، پس از تأسیس سازمان بهداشت جهانی در سال ۱۹۴۸ آغاز شده است که ایران نیز ازکشورهای مؤسس آن بود.
برطبق اصل های ۱۰۰، ۴۳ ،۲۹ وبند ۱۲ اصل سوم قانون اساسی ، دولت مکلف است بهداشت وسلامتی را که حق طبیعی هر فرد ایرانی است تأمین کند وبرای حصول به چنین هدف بزرگی، برنامه ریزی نماید(منصور، ۱۳۷۷).
بهبود وضع تغذیه و آموزش بهداشت و تغذیه از اجزای مراقبت های اولیه بهداشتی[۷]است به همین دلیل در سالهای اخیر توجه زیادی به آموزش تغذیه در همه ابعاد آن چه به صورت آموزش عمومی و چه به صورت آموزش چهره به چهره شده است.
پژوهش های پیشین:
مطالعات انجام شده در ایران:
