معهذا، فیست^[۱۵۷] و همکاران (۱۹۹۵) در مطالعه ای طولی نشان دادند که این مسأله امری دو جهتی است. سلامتی اهمیتی خاص برای سالمندان دارد و یکی از عوامل پیش بین برای شادی و یا خشنودی در زندگی سالمندان محسوب می شود، به نظر می‌رسد که سلامتی واقعاً یکی از علل شادی است. فرایندی که شادی بر سلامتی تأثیر گذاشته و خلق شاداب و سرزنده سیستم ایمنی بدن را فعال می‌سازد. علاوه بر این، تأثیر شادی بر سلامت ذهنی به فرایند های شناختی از قبیل نوع نگاه کردن به زندگی و متفاوت نگریستن خویشتن نیز مربوط است (به نقل از آرگایل).

۲-۲-۲-۹ رابطه بین شادکامی و سلامت روانی چگونه است؟

سلامت روانی را می توان بر حسب یک عامل واحد ارزیابی کرد. رابطه پرسشنامه سلامت عمومی (گلدبرگ، ۱۹۷۸) و عامل روان نژندی آیزنک (آیزنک، ۱۹۷۶) وسیعاً مورد استفاده قرار گرفته است. عامل واحد سلامتی و بهداشت روانی (خوب) را می توان مشاهده کرد، اما در عین حال مشاهده می شود که عاطفه مثبت و منفی، تا حدودی از یکدیگر مستقل هستند. طوری که (فقدان) پریشانی، عاطفه منفی، افسردگی یا اضطراب بیشتر به عنوان یک جزء از سلامت ذهنی تلقی می‌شوند.

سلامت جسمی، بحث دیگری است و هم علت و هم معلول سلامت ذهنی است. می توان آن را بخشی از مفهوم وسیعتر کیفیت زندگی در نظر گرفت، سلامت ذهنی نیز موضوع دیگری است که بخشی از «سلامت عمومی» تلقی می شود، اما رابطه نزدیکی با سلامت جسمس ندارد و در مطالعات اخیر بریتانیا با مقیاس ۱۶-F اندازه گیری شده است که اختلال در فعالیت های شخصی را مطرح می‌کند (جنکینسون و مک گی، ۱۹۹۸، به نقل از آرگایل، ترجمه گوهری انارکی و همکاران،۱۳۸۲).

۲-۲-۲-۱۰ شادمانی و کار

بیکاری منبع عمده غمگینی در جوامع جدید است. بیکاری موجب افسردگی، خودکشی، بی تفاوتی و عزت نفس پایین می شود که جنبه‌های مختلف خشنودی پایین محسوب می‌شوند. تأثیر بیکاری واقعاً قابل توجه است. اینگل هارت^[۱۵۸] (۱۹۹۰) نشان داد که ۶۰% از بیکاران اروپایی خشنود هستند، در حالی که این میزان در کارگران شاغل ۷۸% بود. بیکاری تأثیر علت و معلولی دارد، وقتی متغیر های دیگر کنترل شوند، این تأثیر افزایش می‌یابد.

خشنودی شغلی با خشنودی از زندگی همبستگی بسیار بالایی دارد، در مطالعه فراتحلیلی^[۱۵۹] تیت ^[۱۶۰]و همکاران (۱۹۸۹)، این میزان ۴۴/۰ بوده است. کوشش های زیادی در انکار دیدگاه های علت و معلولی انجام شده است. تأثیر خشنودی از زندگی بر خشنودی شغلی بیشتر است و یا برعکس (دینر و همکاران، ۱۹۹۹). تفاوت های زیادی در خشنودی شغلی خصوصاًً بین مشاغل مختلف وجود دارد. در مطالعه ای از آزمودنی ها پرسیدند که اگر مجبور شوید مجدداً همان شغل را انتخاب می کنبد؟ ۹۱% از ریاضی دانان و ۸۲% از قضات پاسخ مثبت دادند، در حالی که این میزان در کارگران غیر ماهر فولادسازی ۱۶% بود. همچنین، خشنودی شغلی از ارتباط با همکاران و سایر عوامل اجتماعی مؤثر است (آرگایل، ترجمه گوهری انارکی و همکاران، ۱۳۸۲).

۲-۲-۲-۱۱ روابط اجتماعی

روابط اجتماعی، یکی از بزرگترین منابع شادی است و ازدواج مهمترین عامل ارتباط محسوب می شود. اینگل هارت (۱۹۹۰) نشان داد که در اروپا ۸۱% از زنان متأهل، از زندگی خود خشنود و یا بسیار خشنود بودند، در حالی که میزان خشنودی افراد مجرد ۷۵% بود. تأثیر بیوه و یا مطلقه بودن ، بسیار محسوس تر است، ۶۶% از افراد بیوه، ۷۵% از افراد مطلقه و یا جدا شده خشنود بودند. اثر متغیر تأهل در مردان اندکی کمتر بود. استروب و استوب (۱۹۷۸) نشان دادند که ۴۲% از افراد بیوه در پرسشنامه افسردگی بک نمره ای در حد خفیف تا شدید داشتند، این میزان در افراد متأهل ۱۰% بود. نتایج مشابهی در مطالعات سایر فرهنگ‌ها به دست آمده است، اگر چه تفاوت های فرهنگی در شادی افراد مطلقه و متأهلین مشاهده می شود.

تأثیر این متغیر ها بعد از کنترل درآمد و غیره بیشتر می شود و در این مورد نقش عوامل علت و معلولی نسبتاً روشن است. مطالعاتی در زمینه «ریسک بالا» انجام شده است، به عنوان مثال، پیگیری افرادی که در اوایل بیست سالگی ازدواج می‌کنند. با توجه به مطالعات می توان فرض کرد که بیوه بودن، یکی از دلایل غمگینی است و بر عکس، این روابط علت و معلولی ‌در مورد طلاق روشن نیست (همان منبع).

۲-۲-۲-۱۲ تفریح

خشنودی از تفریح، همبستگی بسیار بالایی با خشنودی کلی دارد و در برخی از مطالعات از سایر ابعاد خشنودی ببیشتر بود (حدود ۴۰%). اگر چه وقتی عامل درآمد کنترل شد، این میزان به ۲۰% کاهش یافت. آثار تفریحات عملی نیز مورد مطالعه قرار گرفته اند، در برخی موارد در مطالعات تجربی مردم ترغیب شدند تا در تمرینات جسمانی شرکت کنند. این مطالعات نشان دادند که تمرینات جسمانی منظم، اضطراب و افسردگی را کاهش داده، عزت نفس آزمودنی ها افزایش یافته و خودپنداره جسمانی بهبود پیدا کرد.

یافته ها نشان می‌دهند که انواع دیگری از تفریح نیز آثار مثبت دارند، کلوبهای اجتماعی، کار داوطلبانه و موسیقی از اینگونه موارد هستند. معهذا، در برخی مطالعات تماشای تلویزیون، با خشنودی رابطه منفی داشته است.

۲-۲-۲-۱۳تفریح و شادمانی

استراحت، آرامش، غذای خوب و فعالیت های مربوط به فراغت، همگی اثرات کوتاه مدت مثبت بر شادمانی دارند (آرگایل، ۲۰۰۱). مردم در ایام تعطیل، خلق مثبت بیشتر و تحریک پذیری کمتری را گزارش می‌کنند.

زمینه یابی ها نشان داده‌اند که عضویت در ‌گروه‌های تفریحی و ورزشی، به ویژه آنهایی که با حرکات موزون، موسیقی، کارهای داوطلبانه در امور خیریه یا ورزش های توأم با سوخت و ساز همه جانبه سرو کار دارند، سطح سلامت را افزایش می‌دهد.علت آن است که عضویت در چنین گروه هایی تعامل با دیگران، اغلب در یک بافت فرهنگی کوچک را شامل می شود که آداب و رسوم، ارزش ها و سامانه تنظیم زمان، فعالیت و روابط اجتماعی خاص خود را دارد. این ‌گروه‌های تفریحی که موسیقی بخش جدایی ناپذیر آن است، از تمام مزایای مثبت موسیقی برای القای خلق خوب بهره می‌برند. ‌به این ترتیب، فعالیت های تفریحی گروه مدار می‌تواند با تأمین برخی نیازها نیاز به محبت و نوع دوستی، نیاز به اجرای خود مختار فعالیت های ماهرانه، نیاز به هیجان، و نیاز به رقابت و پیشرفت، شادمانی رار افزایش دهد (همان منبع).

۲-۲-۲-۱۴ مسکن

به طور کلی این فصل شامل سه بخش کلی می‌باشد. بخش اول به ادبیات تحقیق اختصاص دارد که در این بخش مفاهیم بازاریابی رابطه مند،‌ تصویر برند، تبلیغات شفاهی(دهان به دهان)، کیفیت خدمات، رضایت مشتری، وفاداری مشتری و مدل و چارچوب مفهومی تحقیق آورده شده است. بخش دوم به پیشینه تحقیق می پردازد. در این بخش مطالعات داخلی و خارجی انجام شده قبلی آورده شده است. در بخش سوم نیز به معرفی جزیره زیبای کیش و هتل های آن پرداخته شده است.

۲-۱) بازاریابی رابطه­مند

۲-۱-۱) مفهوم و تعریف بازاریابی رابطه­مند

امروز شرکت‌ها علاوه بر تدوین استراتژی هایی برای جذب مشتریان جدید و انجام معامله با آن ها درصدد برآمده اند تا مشتریان کنونی را نیز حفظ کنند و رابطه ای دائمی با آن ها به وجود آورند. به عبارتی بهتر آن ها دریافته اند که از دست دادن یک مشتری چیزی بیشتر از دست دادن یک قلم فروش است و آن به معنی از دست دادن کل جریان خریدهایی است که مشتری می‌توانست در طول زندگی خود یا دوره زمانی که خریدار محصولات شرکت بود، انجام دهد. به عبارتی شرکت‌ها به دنبال کسب ارزش دوره عمر مشتریان خود هستند. ارزش دوره عمر مشتری عبارت است از ارزش فعلی جریان منافعی که شرکت در صورت از دست ندادن مشتری خود می‌تواند از او به دست آورد. ‌بنابرین‏ تلاش در راه حفظ و نگهداری مشتریان از نظر اقتصادی مقرون به صرفه بوده و مورد توجه شرکتهاست. بازاریابی رابطه مند تمام گام‌هایی که شرکت جهت شناخت و ارائه خدمات بهتر به مشتریان با ارزش خود بر می‌دارد را در بر دارد.

مفهوم بازاریابی رابطه مند برای نخستین بار از سوی بری در سال ۱۹۸۳ میلادی در زمینه سازمان های خدماتی ارائه شد و به عنوان استراتژی جذب، حفظ و ارتقای روابط با مشتریان تعریف شد. گرونروز(۱۹۹۴) نیز در تعریفی جامع از بازاریابی رابطه مند آن را به عنوان فرایند شناسایی،
ایجاد، نگهداری، تقویت و در صورت لزوم خاتمه دادن به رابطه با مشتریان و دیگر ذی نفعان رابطه
در یک سود دوجانبه تعریف ‌کرده‌است به طوری که اهداف همه گروها در این رابطه تامین شود(Gronros,1994:9).

در تعریف دیگری آمده است بازاریابی رابطه مند عبارت است از فرایند برقراری، حفظ و بهبود و افزایش روابط بین شرکت با مشتریان و خریداران خود(Yu and Tung,2013:111).

بازاریابی رابطه مند عبارت است از شیوه ای که توسط آن شرکت‌ها روابط بلندمدت متقابل سودمند با مشتریان برقرار می‌کنند(Leverin and Liljander,2006:233).

مفروضات زیربنایی نهفته در بازاریابی رابطه مند عبارتند از:

• • یک رابطه ممکن است با همه مشتریان و در همه موقعیت ها شکل بگیرد؛ ‌بنابرین‏ همه سازمان ها باید در ایجاد رابطه تلاش نمایند؛

• • قدرت رابطه با افزایش طول مدت رابطه افزایش می‌یابد؛

• • کارکنانی که تماس های مکرر با مشتریان دارند و کارکنان ارائه دهنده خدمت فرصت بیشتری برای تقویت رابطه دارند؛

• • ویژگی های جمعیت شناختی مشتری بر قدرت رابطه تاثیر می‌گذارد؛ و

• اگر در چنین رابطه ای به مشتری اهمیت بیشتری داده شود قدرت رابطه نیز افزایش خواهد یافت(Ward and Dagger,2007:282).

۲-۱-۲) هدف بازاریابی رابطه­مند

هدف بازاریابی رابطه­مند عبارت است از بهبود در سود آوری شرکت از طریق تغییر دیدگاه شرکت از بازاریابی معاملاتی و تأکید بر جذب مشتریان جدید به سوی حفظ و نگهداری مشتریان از طریق کاربرد مدیریت مؤثر ارتباط با مشتری. بازاریابی رابطه مند در تلاش است تا مشتریان،
عرضه کنندگان و سایر شرکای مهم اقتصادی را در فعالیت‌های توسعه ای و بازاریابی شرکت دخیل سازد. چنین درگیری منجر به پیدایش روابط تعاملی نزدیک با عرضه کنندگان، مشتریان یا سایر شرکای زنجیره ارزشی شرکت می شود. رابطه منسجم نیازمند همپوشانی در طرحها و فرایندهای طرفین متقابل است و پیوندهای نزدیک اقتصادی، عاطفی و ساختاری را میان آن ها پیشنهاد می‌کند. این امر به جای استقلال عمل در میان طرفین، منعکس کننده وابستگی دو سویه است و به جای رقابت و درگیری حاصل از آن، در میان فعالان بازار بر همکاری تأکید می‌کند. در نتیجه توسعه بازاریابی رابطه مند به تغییری مهم در اصول بازاریابی اشاره دارد: تغییر از رقابت و نزاع به مشارکت متقابل. یکی از اصول بازاریابی معامله محور (معاملاتی) اعتقاد ‌به این است که رقابت و منفعت فردی محرک‌های خلق ارزش هستند. از طریق رقابت به فروشندگان حق انتخاب عرضه و این انتخاب از سوی عرضه کنندگان مطرح می شود و بازاریابان را تحریک می‌کند تا ارزش بیشتری برای منفعت فردی خود ایجاد کنند. این اصل از رقابت اینک توسط مدافعان بازاریابی رابطه مند به چالش کشانده شده است، چرا که آن ها معتقدند که مشارکت متقابل در برابر رقابت و نزاع، منجر به خلق ارزش بالاتری می شود(غفاری آشتیانی،۴۳:۱۳۸۹).

۲-۱-۳) ابعاد و متغیرهای اصلی بازاریابی رابطه مند

اندوبیسی و واه^[۱۲](۲۰۰۵) ابعاد و متغیرهای اصلی بازاریابی رابطه مند را در چهار دسته ارائه نمودند: اعتماد^[۱۳]، تعهد^[۱۴]، ارتباطات^[۱۵] و مدیریت تعارض^[۱۶].

۲-۱-۳-۱) اعتماد

اولین بنیان بازاریابی رابطه مند اعتماد است. از نگاه مورگان و هانت^[۱۷] موفقیت در بازاریابی رابطه مند مستلزم وجود اعتماد و تعهد در رابطه است. آنان معتقدند شکل گیری اعتماد در رابطه متضمن داشتن سطحی از اطمینان به: راستی و درستی قول و وعده های طرف مقابل توسط هریک از طرفین است(Morgan and Hunt,1994:20). سین و همکاران^[۱۸](۲۰۰۲) نیز اعتماد را به عنوان اعتقاد یک طرف رابطه به قابل اتّکا بودن گفته ها وتعهدات طرف دیگر تعریف می‌کنند. آنان همچنین معتقدند که سطوح بالاتری از اعتماد میان خریدار و فروشنده احتمال استمرار رابطه را افزایش خواهد داد(Sin et al,2002:659).

۲-۱-۳-۲) تعهد

دومین بنیان در نظر گرفته شده برای بازاریابی رابطه مند، تعهد است. تعهد به مفهوم تمایل پایدار هریک از شرکای تجاری به حفظ روابط ارزشمند است. هنگامی تعهد به یک رابطه شکل خواهد گرفت که یکی از طرفین به اهمیت رابطه اعتقاد داشته باشد و برای تضمین حفظ یا ارتقای رابطه حداکثر تلاش خود را کند(Morgan and Hunt,1994:23). تعهد به عنوان التزام صریح یا ضمنی به استمرار رابطه بین طرفین مبادله تعریف شده است. هنگامی که طرف های تجاری متعهد به هم دیگر باشند، تمایل بیشتری به همکاری، برآوردن نیازمندی های طرف مقابل، اشتراک گذاری اطلاعات و حل مشترک مشکلات دارند(Vasudevan,2006:345).

۲-۱-۳-۳) ارتباطات

ه) کنوانسیون مصونیت های قضائی دولت ها و اموال آن ها (۲۰۰۴)^[۹۲]

اصل برابری دولت‌ ها، به عنوان یکی از اصول اساسی در روابط بین‌ المللی محسوب‌ می‌شود که به موجب آن هر دولتی از صلاحیت قضایی دولت یا دولت ‌های دیگر مصون‌ می‌ گردد. به عبارت دیگر دو دولت برابر نسبت به همدیگر حاکمیت ندارند و مصونیت‌ دولت ‌ها، ناشی از تساوی حاکمیت‌ ها است. رابطه میان مصونیت دولت و تساوی حاکمیت‌ آن‌ چنان مستقیم و تنگاتنگ است که برخی از حقوق ‌دانان بین ‌المللی بر این باورند که نباید مصونیت را در حقوق عرفی جستجو نمود، بلکه این اصل را باید به طور مستقیم از مفهوم‌ حاکمیت استنباط نمود و آن را به عنوان تجلی احترام به حاکمیت دولت‌ ها و رعایت اصل‌ برابری دانست. بر این اساس دادگاه‌ های یک کشور به عنوان یکی از مصادیق اعمال حاکمیت‌ قادر نخواهند بود که صلاحیت خود را بر کشور دیگری اعمال نمایند.

مصونیت اشاره شده در سطور بالا، که ریشه در تفکرات و نظریات ژان بدن از حاکمیت داشت، اصطلاحا از آن تحت عنوان «مصونیت مطلق» یاد می‌شد. اما در قرن‌ بیستم، گسترش و توسعه روابط اقتصادی و تجاری بین کشورها و پیشرفت صنعت و وسایل‌ حمل‌ و نقل باعث شد که دولت‌ ها نیز مثل شرکت‌ های خصوصی در سطح جهان اقدام به‌ فعالیت ‌های اقتصادی و تجاری نمایند. از این ‌رو بسیاری از کشورها اقدام به تصویب قوانینی‌ نمودند که فعالیت دولت‌ های خارجی را در کشور آن ها به دو دسته تقسیم می‌نمود. اعمالی با مصونیت و اعمالی بدون مصونیت. به قسمی که می‌توان اذعان داشت که مفهوم مصونیت‌ مطلق رنگ باخت و مفهوم جدید «مصونیت مشروط یا محدود» شکل گرفت. این در حالی‌ بود که برخی از کشورهای دیگر به ویژه دول سوسیالیستی بر تئوری مصونیت مطلق دولت‌ پافشاری می‌کردند.

در راستای نهادینه کردن مفهوم مصونیت مشروط، اسناد متعددی در سطوح مختلف‌ تدوین گردید که می‌توان به قوانین مصونیت دولت‌ ها در کشورهای آمریکا، انگلستان، استرالیا و کانادا در سطح ملی، کنوانسیون اروپایی مصونیت دولت (کنوانسیون بال) در سطح‌ منطقه‌ای و کنوانسیون ملل متحد درباره مصونیت قضایی دولت‌ها و اموالشان در سطح‌ بین ‌المللی اشاره نمود. با توجه به اهمیت این اسناد، به بررسی برخی از آن ها می ‌پردازیم.

طبق قطعنامه شماره ۱۵۱/۳۲ دسامبر ۱۹۷۷ مجمع عمومی سازمان ملل متحد، موضوع مصونیت قضائی دولت ها و اموالشان از سال ۱۹۷۸ در دستور کار کمیسیون حقوق بین الملل سازمان ملل متحد قرار گرفت و در سال ۱۹۹۱ کمیسیون فوق، متن پیش نویس تهیه شده خود مشتمل بر ۲۲ ماده را جهت تصویب به مجمع عمومی توصیه نمود که کنفرانس بین‌المللی برای بررسی مواد پیش نویس برگزار و یک کنوانسیون بین‌المللی در این زمینه منعقد گردد. مجمع عمومی در همان سال در اجلاس چهل و ششم خود گروه کاری را تأسيس نمود که وظیفه آن بررسی مسائل ماهوی مربوط به پیش نویس مواد جهت تسهیل انعقاد کنوانسیون بود. مجمع موضوع را در اجلاس های ۴۷ لغایت ۴۹ و نیز ۵۲ لغایت ۵۴ ادامه داد. در سال ۲۰۰۰ (اجلاس ۵۵)، مورد بررسی قرار داد. مجمع با بررسی گزارش رئیس گروه کاری کمیته ششم، طبق قطعنامه ۵۵/۱۵۰ تصمیم به تأسيس کمیته خاص در خصوص موضوع نمود. کمیته خاص در اجلاس های ۵۶ لغایت ۵۹ به کار خود ادامه داد و نهایتاً پس از ۲۷ سال مذاکرت طولانی، در دسامبر ۲۰۰۴ کنوانسیون مصونیت دول و اموال آن ها در مجمع عمومی سازمان ملل به تصویب رسید.

در مقدمه کنوانسیون آمده است که مصونیت دول و اموال آن ها عموما به عنوان یک اصل حقوق بین الملل عرفی مورد پذیرش قرار گرفته و نیز تأکید شده است که کنوانسیون بین‌المللی در این زمینه، موجبات تقویت حاکمیت قانون و اطمینان حقوقی در رابطه فیمابین دولت ها با افراد حقیقی و حقوقی را فراهم می‌کند و به تدوین و توسعه حقوق بین الملل و ایجاد یکنواختی در رویه دولت ها در این زمینه کمک می‌کند.

طبق ماده ۵ کنوانسیون، یک دولت در رابطه با خود و اموال خویش از صلاحیت محاکم دولت دیگر با رعایت مفاد این کنوانسیون از مصونیت برخوردار می‌باشد. همان‌ طور که در ماده ۲ کنوانسیون‌ می‌توان مشاهده نمود، یکی از معانی اصطلاح «دولت» به نمایندگان دولت که ‌به این عنوان عمل می‌ نمایند، اختصاص یافته است. ‌بنابرین‏ بر اساس این ماده، نمایندگان دولت ها نیز از مصونیت برخوردارند.

در بخش سوم کنوانسیون هفت فعالیت به عنوان موارد استثنای مصونیت دولت‌ها آورده شده‌اند که‌ عبارتند از:

1. 1. معاملات بازرگانی: اگر دولتی با یک شخص حقیقی یا حقوقی خارجی داد و ستد بازرگانی نماید و به موجب قواعد قابل اعمال حقوق بین الملل خصوصی، اختلاف مرتبط با آن معامله تجاری در صلاحیت قضایی دولت دیگر قرار گیرد، آن دولت نمی‌تواند در مقابل‌ صلاحیت قضایی، نسبت به دعاوی ناشی از رابطه بازرگانی به مصونیت خویش استناد نماید.

1. 1. قراردادهای کار (استخدام): کنوانسیون حاضر مصونیت دولت را صرفا به کارمندی که در استخدام نمایندگی سیاسی و کنسولی یا در خدمت یا مأمور به یک سازمان بین‌المللی یا دارای مصونیت سیاسی است، منحصر می‌کند. به قسمی که یک دولت نمی‌تواند در دادگاه صلاحیتدار دولت دیگر در دعوای مربوط به قرارداد استخدام بین دولت و یک شخص حقیقی برای تمام یا قسمتی از کارهایی که انجام شده یا کارهایی که باید در سرزمین آن دولت انجام شود، به مصونیت‌ قضایی استناد نماید.

1. 1. صدمات شخصی و خسارت به اموال: یک دولت نمی‌تواند در دادگاه صلاحیتدار دولت‌ دیگر، به مصونیت در دعوایی استناد کند که مربوط به جبران نقدی خسارت ناشی از فوت یا صدمه و خسارت یا مفقود شدن اموال عینی است که حسب ادعا به سبب فعل یا ترک فعل‌ قابل استناد به آن دولت به وقوع پیوسته باشد. البته مشروط بر اینکه تمام یا قسمتی از فعل یا ترک فعل مورد نظر در سرزمین دولت دیگر اتفاق افتاده باشد و مسبب فعل یا ترک فعل در لحظه وقوع فعل یا ترک فعل در سرزمین آن دولت حاضر باشد. برخی از سازمان‌ های‌ حقوق بشری در پی ارائه تفسیری از این ماده هستند که شامل اعمالی چون شکنجه و دیگر اعمال غیر انسانی و مغایر با اسناد حقوق بشری نیز گردد.

1. 1. مالکیت، تصرف و استفاده از اموال: یک دولت نمی‌ تواند در خصوص حقوق یا منافع خود بر اموال غیر منقول واقع در سرزمین دولت مقر دادگاه و استفاده یا تصرف آن ها، همچنین اموال‌ غیر منقول ناشی از وراثت، هبه یا مال بلاصاحب، اموال امانی، دارایی‌ تاجر ورشکسته یا اموال شرکت در حال انحلال در نزد دادگاه صالح به مصونیت قضایی خود استناد نماید.

1. 1. مالکیت معنوی و صنعتی: یک دولت، بر اساس این ماده کنوانسیون، نمی‌ تواند در دادگاه صالح دولت دیگری در دعاوی مربوط به موارد زیر به مصونیت قضایی استناد کند:

1. 1. در تعیین هر نوع حق دولت بر اختراع، طرح صنعتی، نام تجاری یا نام شرکت، علامت تجاری یا حق کپی‌ رایت یا هر نوع مالکیت معنوی یا صنعتی که در دولت مقر دادگاه از حمایت قانونی ولو موقتی برخوردار است.

1. 1. ادعای دست‌ اندازی یک دولت نسبت به یکی از حقوق یاد شده که متعلق به‌ شخص ثالث بوده و مورد حمایت دولت مقر دادگاه می‌ باشد.

1. 1. مشارکت در شرکت یا مؤسسات اشتراکی: دولت‌ ها به مصونیت قضایی ‌شان در صورت‌ دعوایی در ارتباط با مشارکت در یک شرکت یا هر مؤسسه شراکتی نمی تواند استناد کند.

اتاق بازرگانی بین‌المللی ‌در مورد تفسیر اصطلاحات تجاری مقرراتی تدوین و منتشر ‌کرده‌است که تقریباً در حمل کالا از کشوری به کشور دیگر مورد استفاده جهانی قرار دارد. مقررات مذکور هر چند سال یکبار بر حسب ضرورت توسط اتاق بازرگانی بین‌المللی با عرف و عملکرد تجارت بین الملل تطبیق داده می‌شود. ‌به این ترتیب در سال‌های۱۹۸۰ ،۱۹۹۰و۲۰۰۰مقررات به روز شده است.

اینکو ترمز ۲۰۰۰ شامل ۱۳ اصطلاح می‌باشد که در ۴گروه تقسیم شده‌اند. ماهیت مختلف اصطلاحات تجاری با دسته بندی آن‌ ها در ۴ گروه، با استفاده ازحرف اول به عنوان شاخص گروهی که اصطلاح به آن تعلق داردمشهود می‌باشد.

گروه اول فقط یک اصطلاح تجاری دارد یعنی EXW.، ولی در گروه بعدی یعنی (F3)اصطلاح وجود دارد که عبارتند از(FOB,FAS,FCA) در گروه بعدی که گروه© ‌می‌باشد چهار اصطلاح(CFR،C1F،CPT،C1P)( International Chamber of Commerce)

مهم‌ترین اختلافات ماهوی بین اینکو ترمز ۱۹۹۰، ۲۰۰۰ مربوط می‌شود به:
۱-گذاشتن وظیفه ترخیص کالا برای صدور به عهده فروشنده تحت FAS (که قبلا بر عهده خریدار بود.)

۲- مشخص کردن اینکه در FCA وظیفه بارگیری کالا روی وسیله حمل ارسالی خریدار به عهده فروشنده و وظیفه دریافت کالا به صورت تخلیه نشده از وسیله حمل وارده به عهده خریدار می‌باشد. ۳- گذاشتن وظیفه ترخیص کالا برای ورود به عهده خریدار در DEQ (که قبلا به عهده فروشنده بود.) به علاوه در مواردی واژه های به کار رفته در اینکو ترمز ۲۰۰۰ برای یکنواختی و سهولت فهم تغییر یافته است. این اصطلاحات کلا به منظور انطباق با شرایط روز صورت گرفته و نتایج حاصله ممکن است به نظر بعضی‌ها ناچیز و کم اهمیت باشد. (دست باز، ۱۳۸۷، ص۴۲) پنج اصطلاح هم در گروه Dوجود دارند که عبارتند از DAF)، DES،DEQ، DDP،(DDU حرف F حاکی از این است که فروشنده باید کالا را به حمل کننده تعیین شده بدون ریسک و هزینه برای خریدار (تا زمان تحویل) تحویل دهد . حرف © حاکی از این است که حتی بعد از رسیدن به نقطه حساس تقسیم ریسک، فقدان یا آسیب دیدن کالا، فروشنده باید هزینه های خاصی را به عهده بگیرد. حرف D نیز حاکی از این است که کالا باید به مقصد ذکر شده برسد. در ذیل فهرستی از اصطلاحات۱۳ گانه اینکوترمز۲۰۰۰ بیان می‌شود:
۱- تحویل کالا در محل کار (EXW)
۲- تحویل کالا در محل مقرر به حمل کننده ( FCA)
۳- تحویل کالا در کنار کشتی ( FAS)
۴- تحویل کالا روی عرشه‌ی کشتی ( FOB)
۵- قیمت کالا و کرایه تا بندر مقصد ( CFR)
۶- قیمت کالا، بیمه و کرایه تا بندر مقصد ( CIF)
۷- پرداخت کرایه حمل کالا تا مقصد(CPT)
۸- پرداخت کرایه حمل و بیمه کالا تا مقصد(CIP)
۹- تحویل کالا در مرز(DAF)
۱۰- تحویل کالا روی عرشه‌ی کشتی در بندر مقصد(DES)
۱۱- تحویل کالا روی اسکله در بندر مقصد(DEQ)
۱۲- تحویل کالا درمحل مقرردرمقصد بدون ترخیص و بدون پرداخت حقوق وعوارض گمرکی(DDU) 13- تحویل کالا درمحل مقرردرمقصد با ترخیص و با پرداخت حقوق و عوارض گمرکی(DDP)
‌در مورد اصطلاحات فوق باید گفت که هفت اصطلاح قابل استفاده برای انواع شیوه های حمل ونقل می‌باشند که عبارتند از:EXW، FCA ، CPT، CIP، DAF، DDU، DDP
این هفت نوع روش حمل را نیز به دو دسته تحویل به حمل کننده و تحویل در مرز تقسیم می‌کنند که اصطلاحات، FCA،CPTوCIPدردسته ی اول قرارمی گیرندبه این معنی که بایع ومشتری نقطه معینی را به هنگام انعقاد قرارداد تعیین می‌نمایند که کالا در آن محل تحویل شود و در مواردیکه نقطه معینی مشخص نشده باشد بایع حق انتخاب نقطه مناسب در محدوده‌ای که بتوان کالا را در اختیار حمل کننده قراردهد، دارد. اما ۳ اصطلاح DDP،DDU و DAF از اینکوترمز۲۰۰۰ در گروه تحویل در مرز قرار می‌گیرند. ‌در مورد ((تحویل در مرز)) نیز اینکوترمز نقطه‌ای را معین نموده است که محل تلاقی و تفکیکی مسئولیت‌های بایع ومشتری است، که تا رسیدن ‌به این موضوع باید اشاره کرد که توضیح هر یک از این اصطلاحات به طور مفصل در توان این پایان نامه نمی‌باشد و برای آشنایی بیشتر با این اصطلاحات به کتاب زیر رجوع شود: طارم سری، مسعود، ۱۳۸۷، اینکوترمز۲۰۰۰(ترجمه)، مؤسسه‌ی مطالعات و پژوهش‌های بازرگانی.
نقطه تحویل کلیه هزینه های مربوط به کالا و حمل آن و هزینه های انجام تشریفات گمرکی لازم برای کالا و کلیه مسئولیت‌های تلف یا خسارت دیدن کالا بر عهده بایع است.
در اینکوترمز۲۰۰۰، ۶ اصطلاح دیگر به حمل و نقل کالا از طریق دریا اختصاص داده شده است که عبارتند از:
FAS، ۲-FOB، CFR، CIF، DES، DEQ
در اصطلاح FAS، تحویل هنگامی انجام می‌شود که کالا درکنار کشتی قرار می‌گیرد.
اما ۵ اصطلاح دیگر در دو گروه تحویل بر عرشه‌ی کشتی و تحویل در بندر مقصد قرار می‌گیرند.
اصطلاحات FOB،CFR وCIF در گروه تحویل و بارگیری بر عرشه‌ی کشتی)) قرار می‌گیرند. ‌به این معنا که وظیفه بایع ‌در مورد تحویل کالا هنگامی به پایان می‌رسد که کالا در بندر محل تعیین شده از نرده‌ی کشتی گذشته باشد. اما دو روش دیگر یعنیDES وDEQ در گروه ((تحویل در بندر مقصد)) قرار می‌گیرند، که وظیفه بایع ‌در مورد تحویل کالا هنگامی به پایان می‌رسد که کالا قبل از ترخیص برای ورود در بندر مقصد تعیین شده در عرشه‌ی کشتی در اختیار مشتری قرارگیرد. البته در هر چهار گروه ذکر شده تفاوت‌هایی بین اصطلاحات مذکور وجود دارد. (خزائی،۱۳۸۶،ص۲۰۳)

مبحث پنجم- نقض اساسی قرارداد

در این مبحث در قالب چند گفتار به بررسی نقض اساسی قرارداد پرداخته می شود.

گفتار اول- مفهوم نقض اساسی قرارداد در کنوانسیون

نقض اساسی قرارداد درر ماده ۲۵ کنوانسیون این گونه تعریف شده است :

بند سوم : موارد تشدید خطر

نکته دیگر این است که چه مواردی تشدید خطر محسوب می­ شود؟ خطر هنگامی مشدد محسوب می­ شود که احتمال وقوع آن افزایش یابد و یا بر دامنه زیان ناشی از آن افزوده شود. در صورت عدم ذکر در بیمه­نامه یک وضعیت در صورتی تشدید تلقی می­ شود که چنانچه وضعیت جدید در زمان انعقاد قرارداد وجود داشت، بیمه­گر مبادرت به انعقاد قرارداد نمی­کرد یا با شرایط و حق­بیمه متفاوت آن را می­پذیرفت؛ ‌بنابرین‏ تشدید لزوماً ناشی از شرایط موخر بر انعقاد قرارداد است و اینکه علت تشدید خطر و تغییر وضعیت چه باشد یا اینکه تغییر مذبور اثری بر تحقق حادثه داشته یا نه اهمیتی ندارد.^[۱۷۲]

در پرونده­ی «Black King Shipping Corp. v. Massie» مالک کشتی به بیمه­گر اطلاع نداد که کشتی بیمه شده قرار است وارد محدوده خطرناک در حال جنگ خلیج فارس شود. کشتی در موشک باران ارتش عراق آسیب دید. مالک کشتی از بیمه­گر مطالبه خسارت نمود. دادگاه مقرر نمود به علت عدم افشای تشدید خطر در جریان قرارداد بیمه و کتمان این موضوع که موضوعی عمده محسوب می­ شود، نه تنها بیمه­گذار مستحق هیچ خسارتی نیست، بلکه بیمه­گر حق ابطال قرارداد را نیز دارد.^[۱۷۳]

به‌موجب قسمت آخر ماده ۱۶ در هر دو مورد یعنى موردى که تشدید خطر در نتیجه عمل بیمه‌گذار باشد یا موردى که بیمه‌گذار در تشدید خطر شخصا مداخله‌اى نداشته باشد، بیمه‌گر حق دارد اضافه حق­بیمه را معین و به بیمه‌گذار پیشنهاد کند و در صورتى‌که بیمه‌گذار حاضر به قبول و پرداخت آن نشود، قرارداد را فسخ نماید. همچنین اگر تشدید خطر در نتیجه عمل خود بیمه‌گذار باشد، خسارت وارده را نیز از مجرای محاکم عمومى از او مطالبه کند.

در صورتى‌ که بیمه‌گر پس از اطلاع از تشدید خطر به ‌نحوى از انحا راضى به بقای قرارداد باشد، مانند آنکه اقساطى از وجه بیمه را پس از اطلاع از مراتب قبول کند یا بعد از وقوع حادثه خسارت پرداخته باشد، دیگر نمى‌تواند به ‌مراتب مذکور استناد کند. وصول اقساط حق­بیمه بعد از اطلاع از تشدید خطر یا پرداخت خسارت پس از وقوع حادثه و نحوه آن دلیل رضایت بیمه‌گر به بقای قرارداد است. بدین‌ترتیب، پس از اعلام تشدید خطر، خواه در نتیجه عمل بیمه‌گذار باشد و خواه بدون دخالت او، بیمه‌گر حق دارد تأمین خود را ادامه دهد یا آن را رد کند و از موافقت قبلى خود عدول نماید. بدیهى است تا وقتى‌که بیمه‌گر اراده خود را مبنى بر رد ابراز نداشته، بیمه به‌ همان وضع سابق به اعتبار خود باقى خواهد ماند.

گفتار سوم : اعلام وقوع حادثه

تکلیف بیمه­گذار در خصوص اعلام فوری وقوع حادثه به بیمه­گر برای آن است که قبل از محو آثار و بقایای حادثه، بیمه­گر بتواند از کم و کیف آن اطلاع پیدا کرده و به بررسی خسارت و تشخیص میزان آن بپردازد، همچنین اقدامات لازم برای حفظ حقوق خود و بیمه­گذار را انجام دهد. قصور و یا تأخیر بیمه­گذار در اعلام وقوع حادثه این امکان را سلب و یا محدود می­ کند.^[۱۷۴]

به موجب ماده ۱۵ قانون بیمه «بیمه­گذار … در صورت نزدیک شدن حادثه یا وقوع آن باید اقداماتی را که برای جلوگیری از سرایت و توسعه خسارت لازم است به عمل آورد. اولین زمان امکان و منتهی در ظرف پنج روز از تاریخ اطلاع خود از وقوع حادثه بیمه­گر را مطلع سازد والا بیمه­گر مسئول نخواهد بود، مگر آنکه بیمه­گذار ثابت کند که بواسطه حوادثی که خارج از اختیار او بوده است اطلاع به بیمه­گر در مدت مقرر برای او مقدور نبوده است… .»

در خصوص نحوه انجام تکلیف مذکور در ماده ۱۵ قانون ساکت است. در عمل بیمه­گران یک فرم چاپی اعلام خسارت در اختیار بیمه­گذار قرار می­ دهند. بیمه­گذاری که ‌به این تکلیف در مهلت مقرر عمل ننماید، حسن­نیت لازم را نداشته و ممکن است تعهد بیمه­گر برای جبران خسارت ساقط شود، در حالی که او همچنان تا زمانی که قرارداد فسخ نشده ملزم به پرداخت حق­بیمه است.^[۱۷۵]

آیا تکلیف به اعلام وقوع حادثه را صرفا بیمه­گذار باید انجام دهد یا آنکه هر ذینفع یا صاحب حق یا حتی شخص غیرمرتبط نیز می ­تواند به بیمه­گر اطلاع دهد؟ به عبارت دیگر آیا صرف مطلع شدن از وقوع خطر کفایت می‌کند یا الزاماً بیمه­گذار باید این تکلیف را انجام دهد؟ قانون‌گذار در ماده ۱۵ قانون بیمه تکلیف را بر عهده بیمه­گذار نهاده، اما در موردی که بیمه به نفع ثالث است یا هر شخص ثالثی در ایفای تعهد بیمه­گذار و امکان دریافت خسارت ذینفع است، به نظر می­رسد بتواند وقوع حادثه را به بیمه­گر اطلاع دهد، چرا که همان‌ طور که اشاره شد هدف اصلی اعلام خسارت این است که به بیمه­گر بتواند اقدامات لازم برای حفظ حقوق خود را انجام دهد، حتی اگر این اطلاع­رسانی را شخصی غیر از بیمه­گذار انجام دهد.^[۱۷۶] به موجب بند چهارم ماده ۲–۱۰۳ قانون بیمه فرانسه بیمه­گذار باید به محض اطلاع از خطر یا در ظرف مدت تعیین شده در قرارداد هر خطری را که شامل پوشش بیمه­ای بیمه­گر است ، به او اطلاع دهد.^[۱۷۷]

مبحث ششم : تکالیف و تعهدات اطلاعاتی اشخاص ثالث

در انعقاد و اجرای یک قرارداد بیمه‌، علاوه‌ بر بیمه‌گذار و بیمه­گر،‌ امکان دارد اشخاص دیگری نیز دخالت داشته باشند که به نوعی عامل‌ ارتباط میان‌ بیمه‌گر و بیمه‌گذار هستند،‌ نمایندگان‌ و دلالان ‌رسمی‌ (کارگزاران‌). همچنین ممکن است در انعقاد قرارداد بیمه نماینده بیمه­گذار از جانب او اقدام نماید، این موضوع که نماینده یا وکیل بیمه­گذار تا چه حد تعهد به افشا دارد، نیز مسئله­ای قابل تأمل است. در نهایت تعهدات اطلاعاتی بیمه مرکزی ایران به عنوان نهاد و موجع اصلی نظارتی بر امر بیمه که حامی حقوق و منافع بیمه­گران و بیمه­گذاران تلقی می­ شود، مورد بررسی قرار خواهد گرفت.

گفتار اول : تعهدات اطلاعاتی واسطه­ها در قرارداد بیمه

نمایندگان و دلالان (کارگزاران) بیمه که در اصطلاح بیمه­ای تحت عنوان واسطه شناخته می­شوند، از ستون‌هاى تخصصى گسترش و توسعه بیمه‌ به ‌شمار مى‌آیند. اهمیت این حرفه تا آنجا است که قانون تأسیس بیمه مرکزى ایران و بیمه‌گرى در ماده ۶۶ مقرر داشته « عرضه بیمه جز به ‌وسیله اشخاص زیر ممنوع است؛ مؤسسات بیمه، نمایندگان بیمه و دلالان رسمی بیمه.»

در حقیقت یکی از بهترین راه­های کمک و معاضدت به بیمه­گذاران، مشاورین مطمئنی هستند که ضمن داشتن اطلاعات حرفه‏ای و حقوقی از صداقت و اعتماد برخوردار باشند. مراجعه ‌به این اشخاص علاوه بر زمان بروز اختلاف، در زمان مذاکرات و هنگام انعقاد قراداد نیز مفید خواهد بود.^[۱۷۸]

بند اول: دلالان (کارگزاران)بیمه^[۱۷۹]