در جدول زیر جزئیات تعداد کارکنان در هر شهرستان ذکرشده است.
جدول (۳-۱): تعداد کارکنان ادارات توزیع برق در هر شهرستان

شهرستان

تعداد کارکنان

لنگرود

۶۰

رودسر

۱۴۰

سیاهکل

۴۰

لاهیجان

۱۰۰

مجموع

۳۴۰

۳-۴) نمونه آماری و روش نمونه‌گیری
نمونه‌^[۷۴] بخش کوچکی از جامعه است که معرف کل جامعه فرض می‌شود. نکته‌ی مهم در این تعریف، معرف^[۷۵] بودن است. نتایج نمونه‌ای را که معرف جامعه نباشد، نمی‌توان به جامعه تعمیم داد (پرهیزگار و آقاجانی افروزی، ۱۳۹۰: ۲۴۶).
به‌منظور محاسبه‌ی تعداد نمونه‌ی موردنیاز جهت انجام محاسبات آماری از فرمول کوکران استفاده‌شده است. فرمول کوکران به شرح ذیل می‌باشد:
(۳-۱)
در این فرمول N حجم جامعه است. به‌جای p و q نیز از حداکثر مقدار آن یعنی ۵/۰ استفاده می‌شود. در سطح خطای پنج درصد از d برابر ۰۵/۰ و Z² برابر ۸۴۱۶/۳ استفاده می‌شود.
(۳-۲)
پس از قرار دادن مقادیر لازم در فرمول کوکران، تعداد نمونه‌ی آماری ۱۸۱ نفر محاسبه می‌گردد که درنهایت تعداد ۱۸۲ پرسشنامه‌ی قابل‌قبول، جمع‌ آوری گردید و مورد ارزیابی و تجزیه‌وتحلیل قرار گرفت.
در بسیاری از پژوهش‌ها محقق مایل است نمونه‌گیری را به‌گونه‌ای انتخاب نماید که مطمئن شود زیرگروه‌ها با همان نسبتی که در جامعه وجود دارند به‌عنوان نماینده‌ی جامعه در نمونه نیز حضورداشته باشند. در پژوهش حاضر نیز نمونه‌گیری به‌صورت طبقه‌ای انجام‌گرفته است. در این روش ابتدا جامعه را طبقه‌بندی می‌کنند و سپس نمونه‌ای تصادفی از هر طبقه انتخاب می‌نمایند. از دلایل استفاده از این روش نمونه‌گیری می‌توان به این موارد اشاره نمود که: ۱- برای هر طبقه نمونه‌ای متناسب با حجم آن در نظر می‌گیرد. ۲- تخمین دقیق‌تری از پارامترهای جامعه را نسبت به سایر نمونه‌گیری‌ها ارائه می‌دهد. در جدول ذیل حجم نمونه‌ی موردنیاز، متناسب با تعداد کارکنان هر شهرستان مشخص‌شده است.

(( اینجا فقط تکه ای از متن درج شده است. برای خرید متن کامل فایل پایان نامه با فرمت ورد می توانید به سایت feko.ir مراجعه نمایید و کلمه کلیدی مورد نظرتان را جستجو نمایید. ))

جدول (۳-۲): حجم نمونه متناسب با تعداد کارکنان هر شهرستان

شهرستان‌ها

تعداد کارکنان

نسبت

تعداد نمونه

فعل ذووجهین: آن است که گاهی لازم و گاهی متعدی استعمال شود: درخت شکست درخت را شکستم.
به عبارتی، می‌توان گفت برخی فعل‌ها در سوم شخص مفرد لازم‌اند و در سایر شخص‌ها متعدی هستند.
شکستم شکستیم
شکستی شکستید
شکست شکستند
خیام‌پور نیز مانند بسیاری دستورنویسان معتقد است، برای متعدی کردن فعل لازم، باید به آخر امر آن «اند» یا «انید» افزود. سوخت: سوزاند دوید: دواند (خیام‌پور، ۱۳۸۴: ۶۸).

(( اینجا فقط تکه ای از متن درج شده است. برای خرید متن کامل فایل پایان نامه با فرمت ورد می توانید به سایت feko.ir مراجعه نمایید و کلمه کلیدی مورد نظرتان را جستجو نمایید. ))

آنچه میتوان برای فعل متعدّی در نظر گرفت، تقسیم آن به معلوم و مجهول است. در واقع، میتوان وضع فعل متعدّی را از نظر اسناد آن به فاعل یا مفعول جهت آن نامید.
فرشیدورد جهت فعل را به دو قسم معلوم و مجهول تقسیم میکند و معتقد است:
فعل معلوم آن است که فاعلش مجهول باشد و فعل به مفعول صریح اسناد داده میشود؛ مانند فرهاد در شمیران دیده نشده است (فرشیدورد، ۱۳۸۸: ۴۳۱).
به عبارتی، میتوان گفت فاعل فعل معلوم در جمله مشخص و معین است؛ اما فاعل فعل مجهول مشخص نیست و تنها فعلهای متعدّی مجهول میشوند. خانلری نیز معتقد است «در جملههایی که فعل آنها لازم است، فعل همیشه به فاعل منسوب است؛ زیرا که فعل لازم مفعول ندارد، مانند رفتن، آمدن» (خانلری، ۱۳۸۲: ۸۵).
سؤالی که برخی دستورنویسان به آن پاسخ دادهاند، این است که چرا فعل به صورت مجهول به کار میرود؟
دلایل مختلفی برای به کار بردن فعل مجهول وجود دارد. انوری و گیوی موارد استعمال فعل مجهول را این گونه آوردهاند:
وقتی فاعل معلوم نباشد: کیف دزدیده شد.
وقتی گوینده به فعل توجه دارد و فاعل فعل مورد نظر نیست: خیابان کنده شده است. [کنده شدن خیابان مورد نظر و توجه است نه فاعل].
وقتی گوینده عمداً نخواهد نام فاعل را به میان آورد یا اهمیت فعل و مفعول مطرح باشد (انوری و گیوی، ۱۳۸۷: ۶۹).
کامیار نیز دلایل دیگری برای استعمال فعل مجهول در نظر میگیرد، او میگوید:
در مواردی که گوینده، نهاد را نمیشناسد یا نمیخواهد نامش را فاش کند.
در مواردی که گوینده یا نویسنده فکر میکند، خواننده نهاد را میشناسد.
در مواردی که گوینده یا نویسنده اطلاعات را بدیهی و بسیار روشن فرض میکند: زمین و زمان آفریده شد (کامیار، ۱۳۸۵: ۵۲).
مسئلۀ مهمی که کامیار به آن اشاره میکند، این است که «در زبان فارسی تمایل بر این است که اگر نهاد مشخص باشد، تا وقتی میتوان از ساختمان معلوم استفاده کرد، از مجهول استفاده نشود؛ چراکه اگر فعل به صورت مجهول به کار رود، نهاد آن حذف میشود؛ یعنی یک جزء آن کاسته میشود؛ در حالی که فعل در اصل جزء نهاد را نیز دارد (همان).
فعل ربطی
فعل ربطی آن است که نیاز به مسند و مکمل دارد. این افعال در مقابل فعل تام قرار دارند و معنای آنها تنها با آوردن صفت یا کلمهای دیگر کامل میشود؛ مانند «است» در جملۀ هوا روشن است. خطیبرهبر متمم این گونه فعلها را صفت، اسم، وابستۀ اضافی یا قید میداند (خطیب رهبر، ۱۳۸۱: ۱۶۷).
معروفترین فعلهای ربطی یا اسنادی عبارتند از: استیدن، بودن، شدن، گشتن، گردیدن (در معنای شدن).
گفتنی است که خیامپور، افعالی چون گشتن، گردیدن و … را فعل ناقص مینامد. او در تعریف فعل ناقص میگوید: «فعل ناقص فعلی است که با داشتن مفهومی به استقلال، برخلاف دیگر افعال تنها با فاعل و مفعول صریح یا غیر صریح نمیتواند جملهای تشکیل بدهد، بلکه کلمۀ دیگری نیز باید بیاورد تا آن را تمام کند» (خیامپور، ۱۳۸۴: ۷۰).
فعل ناقص
یکی از انواع فعل، فعل ناقص است که با داشتن مفهومی به استقلال، برخلاف افعال تام تنها با فاعل و مفعول صریح یا غیرصریح نمیتواند جملهای بسازد؛ بلکه کلمۀ دیگری نیز باید آورد تا آن را تمام کند و جمله معنی دهد (خیامپور، ۱۳۸۴: ۷۰ و ۷۱). برای مثال، در جملۀ «بهرام را عاقل پنداشتم»، فعل «پنداشتم» بدون متمم خود معنای کاملی نمیدهد. این متمم کسر معنا را جبران میکند، از جمله فعلهای ناقص میتوان به فعلهایی چون دید، شناخت، پنداشت، انگاشت، نامید، گردید، گشت و … اشاره کرد. فرشیدورد فعل ناقص را در ردیف فعل ربطی یا اسنادی قرار میدهد که «معنیش به وسیلۀ صفت اسنادی یا کلمهای که جانشین آن است تمام میشود، مانند: ابن سینا دانشمند بود، فریدون را خردمند پنداشتم» (فرشیدورد، ۱۳۸۸: ۴۴۴). به طور کلی، فرشیدورد فعل ناقص و ربطی را به صورت دو فعل جداگانه در نظر نمیگیرد. او فعل ناقص را بر دو قسم لازم و متعدی تقسیم میکند. به گفتۀ فرشیدورد، فعلهای ناقص یا فعلهای ربطی لازم عبارتند از: «بودن»، «شدن»، «گشتن» و مترادفهای آن. در مقابل، فعل ناقص متعدی، آن است که مفعول هم داشته باشد و مکمل آن، مفعول را وصف کند، مانند: او را عاقل پنداشتم که «عاقل» مکمل «پنداشتم» و وصف مفعول (او) است (همان: ۲۵۷-۲۵۹).
نکته: برخی فعلهای ناقص لازم و متعدی به صورت تام هم به کار میروند، مانند: «او در خانه بود»؛ یعنی او در خانه وجود داشت یا « من آن موضوع را میدانستم»؛ یعنی من آن موضوع را اطلاع داشتم.
برخی دستورنویسان، مانند کامیار و انوری و گیوی نیز قسم دیگری را برای فعلها در نظر میگیرند و آنها را فعلهای لحظهای و تداومی مینامند. به نظر آنها فعل لحظهای آن است که جریان یا امتداد عمل یا حالت را کوتاه و لحظهای و به صورت شروع نشان میدهد؛ مانند افتادن، نشستن؛ و فعل تداومی فعلی است که جریان عمل یا حالت را با تداوم بیان میکند و ابتدا و انتهای آنها مورد نظر نیست، مانند بافتن، شمردن و …(انوری و گیوی، ۱۳۸۷: ۷۶).
۳ـ ۱. جنبه های فعل
فعل رکن اصلی جمله است و نقش مهمی در جمله ایفا میکند. در حقیقت، با توجه به این که فعل کلمات و جملات را سامان میدهد و در رساندن معنای صحیح جمله به مخاطب نقش مهمی دارد؛ لذا ضروری است به منظور به کاربردن صورت صحیح گفتار و نوشتار با شناخت کامل فعل، جهات مختلف آن را بررسی کرد. یکی از جهات مهم فعل بررسی جنبه های آن است؛ چراکه هر فعل یک ماده و چند صیغه دارد که این صیغه خصوصیتهای مختلف ماده یا اصل فعل را مشخص میکند.
دستورنویسان نیز این ویژگی فعل را از نظر دور نداشتهاند؛ خیام پور برای فعل سه جنبه در نظر میگیرد؛ زیرا معتقد است خصوصیتهایی که فعل از عمل و عامل نشان میدهد، بر سه نوع است. او سه جنبۀ «شخص، زمان و وجه» را جنبه های سه گانۀ فعل مینامد (خیامپور، ۱۳۸۴: ۷۹).
خطیبرهبر هم مانند دکتر خیامپور اعتقاد دارد که هر فعل سه جنبه و مایۀ تشخیص و امتیاز دارد.
شخص: «جنبۀ شخص فعل عبارت است از دلالت او بر وضع فاعل از اول شخص و دوم شخص و سوم شخص و مفرد و جمع بودن. بنابراین، هر فعلی به اعتبار جنبۀ شخص شش صیغه پیدا میکند.
مثال: گفتم گفتیم
گفتی گفتید
گفت گفتند
زمان: جنبۀ زمان فعل عبارت است از دلالت او بر وقت وقوع عمل فعل به اعتبار جنبۀ زمان که بر چهارگونه است: ماضی، مستقبل، مضارع، امر.
وجه: جنبۀ وجه فعل عبارت است از دلالت او بر وقوع یا لاوقوع عمل به شکل اخبار یا احتمال یا امر» (خیامپور، ۱۳۸۴: ۷۹-۸۴).
ارژنگ، دستورنویس معاصر از جنبه های فعل، تحت عنوان ویژگی فعل نام میبرد؛ البته مواردی را هم به آن میافزاید، مانند نشانۀ نفی و جزء پیشین و نمود.
شخص فعل: ارژنگ شخص را اینگونه تعریف میکند: «شخص: نشانۀ شخص جزئی است که همراه بن فعل میآید و آن را تبدیل به فعل میکند. به عبارت دیگر، شخص فعل نشاندهندۀ دارنده یا پذیرندۀ حالتی یا انجام دهنده یا پذیرندۀ عملی است که به وسیلۀ فعل بیان میشود (ارژنگ، ۱۳۸۷: ۱۴۲).
آنچه در بررسی شخص باید به آن توجه کرد؛ مطابقت آن با مسندالیه و فاعل است که بیشتر دستورنویسان آن را از نظر دور نداشتهاند. ما نیز در فصل سوم مفصلاً به آن خواهیم پرداخت.
زمان فعل: یکی از جنبه های سهگانه فعل زمان آن است که بر وقت وقوع فعل دلالت میکند. در زبان فارسی ۳ زمان اصلی وجود دارد: الف) ماضی (گذشته)؛ ب) مضارع (حال)؛ ج) مستقبل (آینده).
انواع فعل ماضی:
ماضی مطلق: فعلی است که بر کاری دلالت میکند که در گذشته انجام گرفته و تمام شده است؛ مانند خورد، رفت.
ماضی استمراری: فعلی است که بر عادت و استمرار و کار ناتمام یا کار در جریان و احتمال و آرزو در گذشته دلالت میکند؛ مانند کاش برود.
ماضی بعید: فعلی است که زمان آن بر ماضی دیگری مقدم باشد؛ مانند: وقتی به خانه آمدم، او رفته بود.
ماضی نقلی: فعلی است که بر انجام کاری دلالت میکند که از گذشته شروع شده است و تا حال ادامه دارد؛ مانند زهرا خوابیده است.
ماضی التزامی: فعلی است که در گذشته با شک و تردید انجام یافته است؛ مانند شاید زهرا دیروز رفته باشد.
موارد مذکور، انواع فعل ماضی است که تمام دستورنویسان بر آن متفقاند؛ اما برخی از دستورنویسان انواع دیگری مانند ماضی نقلی مستمر، ماضی ابعد، ماضی اخباری نیمه کامل و … هم برای فعل در نظر میگیرند.
انواع فعل مضارع:
به طور کلی، فعل مضارع بر دو قسم است: اخباری و التزامی.
مضارع اخباری: فعلی است که بر انجام کاری به طور قطع و یقین دلالت میکند و عادت و استمرار را میرساند؛ مانند من فردا به تهران میروم.

رنگ‌های بازی یا کاتیونی
این نوع از رنگ‌ها،‌ترکیبات آلی یا هیدروکلریدها می‌باشند که کرمورفورها بصورت کاتیونی است، از‌این نظر‌این دسته از رنگ‌ها را رنگ‌های کاتیونی نیز می‌گویند و معمولاً دارای فرم عمومی‌HO—R—NH₂ می‌باشند. رنگ‌های کاتیونی موقعی ظاهر می‌شود که به صورت نمک در‌اید. رنگ‌ها مختلفی که به‌این گروه تعلق دارند عبارت است از:
مشتقات‌تری فنیل متان نظیر مالاکیت سبز، متیل سبز و …
مشتقات تیازین که بارزترین نمونه‌ی آن آبی متیلین است.
آذین‌ها مانند قرمز خنثی
رنگ‌های بازی حاوی گروه‌های آزو هستند، مانند قهوه ای بیسمارک.

رنگ‌های خنثی
اگر چنانچه رنگی نتو‌اند در دو گروه قبل دسته بندی شود، در‌این گروه دسته بندی می‌گردد.
حذف رنگ و مواد پیچیده‌ی آلی توسط علیزاده و همکارانش[۱۸] انجام شده و برای حذف مواد آلی و کاهش ^[۳۲]COD فاضلاب‌های نساجی، با توجه به نوع آلودگی و نحوه‌ی حذف آن، انعقاد و لخته‌سازی را که‌یکی از روش‌های حذف می‌باشند انتخاب کردند. آن‌ها همچنین لجن فعال و کربن فعال را با همدیگر‌ترکیب کرده و کربن زیستی^[۳۳] را تولید کرده و مورد ارزیابی قرار داده‌اند. موادی که برای انتعقاد استفاده کردند شامل املاح آلومینیم و یا آهن به همراه آهک هیدراته به عنوان ماده‌ی منعقد کننده بود.

قبل از جذب آلاینده‌ها، مواد موجود در پساب و محیط آبی بایستی بررسی شوند، از جمله موادی که پساب صنایع رنگرزی به همراه دارند می‌توان به گروه‌ها و مواد زیر اشاره کرد:
رنگ‌های راکتیو و گوگردی
سدیم کربنات
سدیم کلراید
سدیم هیدروکسید
ضدکف
مواد صابونی
مواد نفوذ‌دهنده‌ی آلی
آب اکسیژنه
اسید استیک
علاوه بر مواد فوق، پساب‌ها شامل الیاف و مواد معلق نیز هستند که باعث افزایش بار آلودگی شده و تولید لجن در محیط می‌شوند. همچنین به کار بردن شوینده‌های مختلف باعث بالا بردن غلظت مواد آلی و تأثیر بر بو و طعم آب‌ها می‌شوند. پساب‌ها همچنین شامل مواد معدنی، املاح و برخی فلزات سنگین همچون: کروم، کبالت، نیکل می‌باشد. خصوصیت رنگ‌های بازی: براحتی در الکل حل می‌شوند ولی به ندرت و تحت شرایط خاص در آب حل می‌شوند. بدون استثنا همه‌ی رنگ‌های بازی در اسید تانیک‌ترکیب شده و به جسم نامحلول تبدیل می‌شوند.
رنگ‌هایی که در آزمایشگاه محیط‌های متخلخل دانشگاه سمنان وجود داشت، بررسی شدند و جداول (۱-۱) تهیه‌شد.‌این جدول نشان می‌دهد که چه طول موجی از رنگ‌ها بایستی در دستگاه اسپکتروفتومتر تنظیم شده و برای آن رنگ در بررسی میزان حذف به کار رود. اطلاعاتی که در منابع معتبر وجود نداشتند ذکر نگردید.
جدول ۱- ۱٫ رنگ‌های به کار رفته در آزمایشگاه محیط‌های متخلخل برای آزمایش‌های اولیه جذب

λmax –طول موج حداکثر(µm)
رنگ
۶۰۹٫۵

Indi gouw

۵۲۶٫۵

Erythrosine

۵۰۵٫۵

Allura red

۶۲۴٫۵

Brilliant green

(الف)

(ب)

شکل ۴-۷٫ نمودار الزامات لازمِ یک معیار شباهت مناسب برای این مسئله. طبق (الف) معیار باید حساس به شیفت و طبق (ب) معیار نباید تطابق جزئی انجام دهد تا بتواند پترهای ۱و۲و۳و۴ را در context های مجزا قرار دهد.

از طرف دیگر (۲) معیار اعمالی نباید تطابق جزئی^[۱۷۰] انجام دهد. دلیل اصلی آن، این است که محدوده‌ی تغییرات نرخ ترافیک هر خیابان، رنجِ مشخصی دارد که حتی در زمان اوج ترافیک با ضریب معینی افزایش می‌یابد. برای وضوح بیشتر نمودار (ب) در شکل (۴-۷)، دو پترن را نشان می­دهد که نباید توسط معیار اعمالی در یک contex یکسان قرار گیرد.
از آنجا که زمان مربوط به داده ­های آزمایشی مشخص نیست ، به منظور مقایسه‌ی معیارهای سنجش فاصله مختلف ، آزمایشاتی روی داده ­های آموزشی که زمان رخداد آن­ها در طول سایکل مشخص است، انجام شد و تعیین شد که هر کدام از معیارها تا چه حد می­توانند زمان مربوط به رخداد مشاهدات را درست تعیین کنند و مشاهدات را در context درست دسته­بندی کنند. از میان آن­ها، دو معیار اقلیدسی^[۱۷۱] و همچنین Kullback–Leibler divergence، بهتر از دیگر معیارها عمل کردند که نتایج مربوطه را دفصل بعد خواهیم دید.
همانطور که می‌دانیم، معیار اقلیدسی، فاصله‌ی دو مشاهده‌ی Y و X با طول n را بصورت فرمول (۴-۷) محاسبه می­ کنند:

(۴-۷)

که در این فرمول i نشان دهنده iاَمین مقدار از بردارهای مشاهدات ترافیکی است.
در دیگر تحقیقات [۴۵] و [۴۶] نیز همین نتیجه گیری تأیید شد که برای تعیین شباهت مشاهدات، معیارهای دیگر بهبود قابل ملاحظه­ای در مقایسه با معیار اقلیدسی ایجاد نمی‌کنند. در واقع، همانطور که توضیح دادیم، دلیل اصلی این است که معیار اقلیدسی از جمله معیارهایی است که نسبت به هرگونه تغییرات در مقیاس^[۱۷۲] و شیفتِ مسئله، حساس هست. اما این خصوصیت از جمله ویژگی­های مطلوب یک معیار کاربردی در زمینه‌ی جداسازی مشاهدات ترافیکی بحساب می‌آید. در کنار معیار اقلیدسی، معیار مناسب دیگر Kullback–Leibler divergence هست که تفاوت بین دو توزیع اجتماعی Q,P را بصورت فرمول (۴-۸) محاسبه می‌کند:

(۴-۸)

که i نشان دهنده iاُمین مقدار از بردار مشاهدات است. در راستای اعمال این معیار به مسئله‌ی مورد نظر، مشاهدات ترافیکی باید به برداری از احتمال نرخ ترافیک در خیابان­ها، تبدیل می‌شدند. در نهایت و با توجه به نتایج فصل بعد، می‌توان گفت که از این دو معیار می‌توان در کنار هم، در جهت گروه بندی و تشخیص context مربوط به مشاهدات ترافیکی استفاده کرد. با اعمال معیار فاصله اقلیدسی، دوcontext حاصل بصورت نمودارهای شکل (۴-۸) بدست می‌آیند.

(الف)

(ب)

شکل ۴-۸٫ جریان­های ترافیکی مشاهده شده‌ی۲۰ مسیر، تقسیم شده به دو context (الف) جریان­های مربوط به پریودهای اوج و (ب)پریودهای غیر اوج. غالب مشاهدات مربوط به contextِ پیک، رفتار بسیار مشابهی دارند. رنگ‌های مختلف در شکل بیانگر مشاهدات مختلف است.

نمودار الف در شکل (۴-۸) مربوط به گروهی است که مشاهدات مربوط به پریود اوج ترافیکی(peack context) را در بر می گیرد و نمودار ب در شکل (۴-۸)، مشاهدات مربوط به پریودهای غیرپیک non-pank context را شامل می­ شود. در این نمودارها، هرکدام از توزیع‌های رنگی، نمایانگر یک مشاهده -شامل نرخ ترافیکی ۲۰ مسیر- است. همان طور که در نمودار الف از شکل (۴-۸) می­بینید، مشاهداتِ مربوط به گروه پیک، رفتار بسیار مشابهی دارند، بطوریکه تقریباً منحنی ۱۰۰ مشاهده‌ی موجود در این گروه، روی هم قرار گرفته اند. این موضوع بیانگر این است که در پریود زمانی اوج ترافیک، نرخ ترافیکی مربوط به هرکدام از خیابان­ها رنج محدود و مشخصی دارد. هرچند رفتارهای متفاوتی در میان مشاهدات مربوط به گروه غیرپیک در نمودار ب شکل (۴-۸) دیده می­ شود. بطور مثال، خیابان ۳ در هر دو گروه را در نظر بگیرید، در گروه پیک، رنجِ نرخ ترافیک مربوط به مشاهدات مختلف ، بسیار محدود (۲۴-۱۹) است. هرچند، در دسته‌ی غیرپیک، همین خیابان نرخِ ترافیکی مختلفی را تجربه می­ کند که در رنج محدودی ومعینی قرار نمی­گیرد. این رفتار در مورد دیگر خیابان‌ها نیز صدق می‌کند. برهمین اساس و با توجه به تفاوت­های قابل ملاحظه‌ی این دو گروه، پیشنهاد می‌شود که مشاهدات مربوط به پریودهای زمان اوج پیک از دیگر مشاهدات متمایز و تفکیک شده و بصورت جداگانه آموزش داده شوند. با این کار مشاهدات شبیه هم در یک گروه قرار گرفته و سپس با هم آموزش داده می­شوند. علاوه بر این، از تأثیر مشاهدات غیر مرتبط با آن پریود زمانی، بر روی پروسه‌ی یادگیری کاسته می­ شود.
بدین ترتیب، با مشخص شدن گروه‌ها، مدل آموزشی هنگام یادگیری، از context مجموعه‌ی آموزشی خود باخبر بوده و در نتیجه مدل­سازی با دقت بالاتری صورت خواهد گرفت.

مرحله یادگیری با Context-Aware Random Forest

در این مرحله، ابتدا گروه ­های متمایز شده از داده ­های آموزشی، بطور جداگانه با بهره گرفتن از الگوریتم RF آموزش داده می­شوند و دو مدل RF₂ , RF₁ که متعلق به پریودهای زمانی پیک و غیرپیک هست، ساخته می­شوند.

سازمان های متعالی، تشخیص می دهند در دنیای کنونی که همواره همراه با تغییرات و افزایش تقاضاست، دستیابی به موفقیت، بستگی کامل به توسعه همکاری ها دارد و بر این اساس است که همواره در پی توسعه همکاری ها با دیگر سازمان ها هستند. این همکاری ها، آنها را به ایجاد ارزش افزونتر برای ذی نفعان شان از طریق بهینه نمودن شایستگی ها و صلاحیت های محوری قادر می سازد. این همکاری ها می تواند با مشتریان، جامعه، تامین کنندگان و حتی رقبا بر مبنای بهره مندی دو جانبه ای که به روشنی، شناسایی و تعریف شده است، انجام پذیرد. همکاران تجاری برای دستیابی به اهداف مشترک، با یدیگر همکاری کرده و هر کدام، دیگری را از طریق در اختیار گذاشتن تجربیات، منابع و دانش، پشتیبانی و بر مبنای احترام و اعتماد متقابل و صداقت، ارتباط پایداری را بنا می کنند.

(( اینجا فقط تکه ای از متن درج شده است. برای خرید متن کامل فایل پایان نامه با فرمت ورد می توانید به سایت feko.ir مراجعه نمایید و کلمه کلیدی مورد نظرتان را جستجو نمایید. ))

۲-۴-۲-۸ مسئولیت اجتماعی سازمان
تعالی، فراتر رفتن از چارچوب حداقل الزامات قانونی است که سازمان در آن فعالیت می کند و تلاش برای درک و پاسخ گویی به انتظارات ذی نفعان سازمان در جامعه است.
سازمان های متعالی، به عنوان سازمان هایی مسئول با ایجاد شفافیت و پاسخ گویی مناسب به ذی نفعان شان در قبال عملکرد خود، رویکردهایی اخلاقی اتخاذ می کنند، به مسئولیت اجتماعی و حفظ محیط زیست حال و آینده توجه نموده و فعالانه آن را ترویج می کنند. مسئولیت های اجتماعی سازمان در ارزش های سازمان بیان گردیده و باسایر فعالیت های سازمان یکپارچه شده است. این سازمان ها انتظارات و الزامات قانونی، اجتماعی، محلی و حتی منطقه ای خود را از طریق مشارکت و فعالیت های آزاد ذی نفعان، برآورده می کنند. این سازمان ها، ضمن اینکه در مورد ریسک ها و مخاطرات، مدیریت صحیحی را اعمال می کنند، در تلاش برای اجرای پروژه هایی هستند که هم منافع سازمان و هم منافع جامعه را تامین نماید و اطمینان کامل کلیه ذی نفعان را نیز در نظر دارند. آنها از تأثیرات حال و آینده سازمان بر جامعه آگاه بوده و مراقبت های لازم را برای حداقل نمودن اثرات زیان بار اعمال می کنند.
۲-۴-۳ معیارهای ۹ گانه مدل تعالی بومی
این مدل برای ارزیابی اپراتورهای خدمات فناوری اطلاعات بومی سازی شده اشت.
مدلی که جایزه ملی بهره وری و تعالی سازمانی بر آن استوار است شده، دارای نه معیار است. پنج معیار آن، توانمند سازها و چهار معیار دیگر نتایج هستند.
توانمندسازها : رهبری، خط مشی و استراتژی، کارکنان، مشارکتها و منابع.
فرآیندها نتایج : نتایج مشتریان، نتایج کارکنان، نتایج جامعه، نتایج کلیدی عملکرد.
معیارهای “توانمندساز”، آنچه را یک سازمان انجام می دهد پوشش می دهند و معیارهای نتایج، آنچه را که یک سازمان بدست می آورد. “نتایج” بر اثر اجرای “توانمندسازها” بدست می آیند و “توانمندسازها” با گرفتن بازخور از “نتایج” بهبود می یابند.
شکل ۲-۱ نمودار مدل تعالی بومی سازی شده
۲-۴-۳-۱ معیار ۱ : رهبری
رهبران متعالی، آرمان و مأموریت را تدوین و دستیابی به آنها ارزش ها و سیستم های مورد نیاز برای موفقیت پایدار سازمان را ایجاد کرده و با عمل و رفتار مناسب خود آنها را به اجرا در می آورند. در دوران تغییر و تحولات سازمان، ثبات در مقاصد دارند و هر کجا که لازم باشد قادرند تا جهت گیری سازمان را متحول ساخته و کارکنان را به پیروی آن ترغیب کنند.
الف) رهبران، مأموریت، آرمان، ارزش ها و اصول اخلاقی سازمان را ایجاد کرده و نقش الگو در فرهنگ تعالی را ایفا می کنند.
ب) رهبران، شخصاً برای اطمینان یافتن از ایجاد، توسعه و استقرار سیستم های مدیریت و بهبود مستمر آنها، مشارکت دارند.
ج) رهبران، با مشتریان، شرکای تجاری و نمایندگان جامعه تشریک مساعی می کنند.
د) رهبران، فرهنگ تعالی را در میان کارکنان تقویت می کنند.
ه) رهبران، تغییرات سازمانی را شناسایی و راهبری می کنند.
۲-۴-۳-۲ معیار ۲ : خط مشی و استراتژی
سازمان های متعالی مأموریت و آرمان خود را از طریق ایجاد و تدوین یک استراتژی متمرکز بر منافع ذی نفعان و با در نظر گرفتن بازار و بخشی که در آن فعالیت می کنند، به اجرا در می آورند. خط مشی ها، اهداف و فرآیندها به منظور تحقق استراتژی ها تدوین و جاری می شوند.
الف) خط مشی و استراتژی بر اساس خواسته ها و انتظارات حال و آینده ذی نفعان پایه ریزی می شوند.
ب) خط مشی و استراتژی بر اساس اطلاعات حاصل از اندازه گیری عملکرد، تحقیقات، یادگیری و فعالیت های خلاقانه، پایه ریزی می شوند.
ج) خط مشی و استراتژی، تدوین شده، مورد بازنگری قرار گرفته و به روز می شوند.
د) خط مشی و استراتژی از طریق چارچوب فرآیندهای کلیدی اشاعه داده شده و به اجرا در می آید.
۲-۴-۳-۳ معیار ۳ : مدیریت منابع انسانی
سازمان های متعالی تمامی توان بالقوه کارکنان خود را در سطوح فردی، تیمی و سازمانی اداره کرده، توسعه بخشیده و از آن بهره می گیرند. آنها عدالت و برابری را ترویج کرده، کارکنان را در امور مشارکت داده و به آنها تفویض اختیار می کنند. این سازمان ها به گونه ای به کارکنان خود توجه کرده، ارتباط برقرار ساخته و آنها را مورد تشویق و تقدیر قرار می دهند که در آنها انگیزه و تعهد برای استفاده از مهارت و دانش شان در جهت منافع سازمانی ایجاد شود.
الف) منابع انسانی برنامه ریزی و مدیریت شده و بهبود می یابند.
ب) دانش و شایستگی کارکنان شناسایی شده، توسعه یافته و نگهداری می شود.
ج) کارکنان مشارکت داده شده و به آنان تفویض اختیار می شود.
د) کارکنان و سازمان گفتمان دارند.
ه) کارکنان مورد تشویق و تقدیر قرار گرفته و به آنها توجه می شود.
۲-۴-۳-۴ معیار ۴ : منابع و مشارکتها
سازمان های متعالی، مشارکتها و همکاری های تجاری بیرونی، تأمین کنندگان و منابع داخلی خود را به منظور پشتیبانی از خط مشی و استراتژی، اجرای اثر بخش فرآیندهای شان برنامه ریزی و مدیریت می کنند. به طور خلاصه:
الف) همکاری های تجاری بیرونی، مدیریت می شود.
ب) منابع مالی، مدیریت می شود.
ج) ساختمان ها، تجهیزات و مواد، مدیریت می شود.
د) فناوری، مدیریت می شود.
ه) اطلاعات و دانش، مدیریت می شود.
۲-۴-۳-۵ معیار ۵ : فرآیندهای سازمانی
سازمان های متعالی فرآیندهای خود را به منظور کسب رضایت کامل و ایجاد ارزش فزاینده برای مشتریان و سایر ذی نفعان طراحی نموده، مدیریت کرده و بهبود می بخشند.
الف) فرآیندها به گونه ای نظام مند طراحی و مدیریت می شوند.
ب) فرآیندها به منظور کسب رضایت کامل و ایجاد ارزش فزاینده برای مشتریان و سایر ذی نفعان در صورت نیاز، با بهره گرفتن از نوآوری ها بهبود می یابند.
ج) محصولات و خدمات بر اساس خواسته ها و انتظارات مشتری طراحی و ایجاد می شوند.
د) محصولات و خدمات، تولید، تحول و پشتیبانی می شوند.
ه) ارتباط با مشتری مدیریت شده و تقویت می شود.
۲-۴-۳-۶ معیار ۶ : نتایج مشتری
سازمان های متعالی به طور فراگیر نتایج مهم مرتبط با مشتریان خود را اندازه گیری کرده و به آنها دست می یابند.
الف) مقیاس ادراکی
این مقیاس ها، بیانگر ادراکات مشتریان از سازمان است. (به عنوان مثال این اندازه ها از طریق نظر سنجی های مشتری و گروه های نمونه، رتبه بندی های فروشندگان، تقدیرها و شکایات رسمی بدست می آیند.)
ب) شاخص‌های عملکردی
این شاخص‌ها، شاخص‌هایی داخلی هستند که توسط سازمان به منظور پایش، درک، پیش بینی و بهبود عملکرد سازمان و پیش بینی ادراکات مشتریان بیرونی سازمان به کارگرفته می شوند.
۲-۴-۳-۷ معیار ۷ : نتایج کارکنان